şeffaf bir torbanın üstünden kayan su gibi kayarcasına ilerliyordu köprüde. ortalara yakın bir yerde durup sırtını denize vererek hızla geçip giden arabaların plakalarına, markalarına ve içindekilere baktı. hayatlarını hayal etti, dertlerini, mutluluklarını. balık tutan krem rengi bere takmış adamların mutluluklarını izledi, balığın mevsimi geçmiş çoktan, herkes umuda ve imkansızlığa salmış oltalarını. herkesin yakalayabildiği kar denizden. [...]

dudaklarını büzüştürüp tırnaklarını ağzına doğru uzatıp üfledi, “zaten silinmiş, böyle daha çekici… neden üflüyorsun?” diye sordu çocuk. “otuz yıl önce de sürmüş olsaydım bugün yeniymiş gibi yine üflerdim emin ol” dedi.
zaman, kavramsız, uçsuz, başsız, bucaksız, köysüz çatlak topraklı geniş bir ovaydı, koca, büyük, sivri bir tırnak. herkes ucuna doğru koşup bittiğinde atlamak istiyordu. “neyse ki [...]

güzel gibi göründü.
kalsın böyle.

hiç düşmemek için atlamamıştım…

falanlı filanlı, önceli, sonralı günlerden birisi daha işte. gün denen mevzu garip bir şey. otobüslerde olmadık şeyler düşünür insan sabahları. işini ciddiye alanlar günün nasıl geçeceğini, hayattan bıkanlar geçmişi, hayalperest olanlarsa, hiç olmayacak şeylerin hayalini kurar. bir insanın en çok düşünüp hayal kurduğu yer, ilk olarak tuvalet, sonra otobüslerdir, yalnız yolculuklar. “ne düşünüyorsun” gibi bir [...]

bugün bir kaç harf serpiştirmek içimden değil elimden geldi. uzun zamandır elimden bir şey gelmiyor oluşunu da hesaba katarsak böyle kırk kıllık fırsatları kırk yarıp etrafa döktürmeliyim. ama henüz bir konu bile yok ortalıkta ? ne yapsak ?
doğaçlama takılalım, bir yerden bir kapı kapanır nasıl olsa, açılan değil kapılan kapılar üzerinden planlar yaparım ya nasılsa, [...]

şu an ölüp gitsem hayatımda ne gibi bir değişiklik olacak ?
farkedecek bir şey söyleyin.
en azından farkedecek birini.

yıllar var, bunca zaman farklı şehirlerde akmış damarlarımda kan, her yerin oksijeni dolaşıyor ciğerlerimde. içime çekmediğim toprağın nefesi yok gibi. nefesleriyle dalgalanan saçlarım soluksuzluktan ağır gibi…

iki bacağımı da kırdım geldim, feleğe bir çelme tak, ölüme nanik yap, hayata tekrar gülerek gel. overdose kafasıyla uyanmıştım oysa sabah, elimde krem rengi ölümler, avuç avuç almıştım birkaç gün evvelinde. ellerimde zaman gibi kuma gömülmüştü şişesi, avuç avuç içtim ölümü, bir şişe su akabinde. bu bayatlığı tost makinesinde ısıtarak yiyemiyorum neyse ki, öyle olsa [...]

belki de ihtiyacım olan tek şey temiz havaydı. düüncemin güçleri sayesinde yaşamayacağım şeyleri yaşadım, belki de yaşamadığım şeyleri yaşamış gibi yaptım. “gibi” yapmak, “yapmak”tan çok zor daha, anlayın.
ellerimde ekime gireceğimizi bas bas bağıran takvim ihtiyarlığı. neydi o geçen sene ? sancılar, uzun yolculuklar, kendi çapımızda top sektirmeler, ölüyü diriltircesine kurulan uzun ucuz, kısa pahalı cümleler. [...]